Brugge zonder de reien!

Haar vraag verbaast mij danig. Of ik iets kan vertellen over de reien. Wat overkomt haar? Dat nichtje van ons, dat gniffelt telkens als ik begin over mijn avonturen als stadsgids, verwacht van haar ouwe oom met zijn schoolmeestertoontje een uiteenzetting over de Brugse reien?
Al valt oprechte belangstelling niet uit te sluiten. Straks trekt ze met een handvol vrienden naar het Reiefestival.
Wil ze met wat weetjes haar gezelschap imponeren? Misschien één bepaald vriendje, probeer ik.
‘Ach, die boomers! Altijd dat links slaan om rechts te weten!’
Laat mij haar wat lectuur toestoppen. Mijn boekenkast lonkt. Het standaardwerk over Brugge waar Jan Dumolyn en andere snoodaards een paar jaar geleden mee uitpakten, die knuist van een boek ben ik zelf nog aan het doorploegen. Doe maar iets licht verteerbaar. Mijn vingers wandelen zoekend langs boekenruggen.

Om halt te houden bij ‘Het vloeibare goud, toerisme op en rond de Brugse reien’. Een vlot en handig kleinood waarin mijn collega-gids Mia Lingier samen met de betreurde Edmond Coucke, zowat de godfather der Brugse bootsmannen, gemoedelijk vertelt over wat de reien voor onze stad betekenen. Uitbundig geïllustreerd, best wel informatief.
‘Merci, nonkel!‘ en gezwind fietst zij onze straat uit, ‘Het vloeibare goud’ hulpeloos flapperend onder de snelbinder. Arm boekje. Wat verwacht je van een kind van de e-reader-generatie? Al lang geen voeling meer met papier. De wereld openbaart zich op schermen, woorden vloeien uit toetsenborden. Weet je nog, een balpen? Een vulpen, leg maar een keer uit.

Een paar dagen gaan voorbij. Dagen waarin geruchten binnensijpelen. Pech voor het Reiefestival. De warmte van de voorbije weken strooit roet in het eten. Nou ja, roet, eigenlijk blauwalgen. Komt bepaald ongelegen, dat blauw dat het water groen kleurt. Niemands schuld. Met wat bijsturing komt het festijn op de reien alsnog goed.

Gisterenavond. In mijn pc-brievenbus, een berichtje van haar. Waarin zij – bij de pinken, als altijd – ingaat op die ontluisterende blauwalgen-historie. Niemands schuld, die algen? Onze schuld, ja! We kijken met z’n allen de andere kant op als ’t gaat over de opwarming van onze aardbol!
Ze heeft een punt. Maar nichtje lief komt voorwaar aanzetten met een voorstel. Brugge, luister goed.
In de toekomst blijven die algen onze reien almaar meer parten spelen, weet ze.
Straks zijn de Brugse waterlopen meer last dan lust!
Weet je wat? We halen al dat water weg! Een droog Brugge!

Koude rillingen bij de gedachte … Brugge zonder reien, zonder bootjes? Haar nonkel heeft weet van een weinig gekend stripverhaal. Iets met sciencefiction, dystopische beelden van een Brugge met lege reien, diep als kraters.

Maar de denkpiste van mijn nichtje gaat een andere richting uit. Kind van haar AI-tijd, ze voegt een paar beelden bij haar boodschap en die spreken tot de verbeelding. Onze stad, effectief zonder grachten. Wat vind je, nonkel, van het Rozenhoedpark? Van de Spiegelweide of het Minnewaterplantsoen? En de Groenerei, die kan gewoon haar naam behouden.

Het groen van blauwalgen, vervangen door ècht groen! Met een Reiefestival midden bloeiende heesters.
Of het idee mij weet te charmeren, wil ze weten. Buiten de lijntjes denken, het vergt wat gewenning.

Vanmorgen. In mijn ‘voordeurbrievenbus’, een envelop. Daarin het boekje, je weet wel. Oef, het kwam zijn passage bij mijn nichtje ongeschonden door. En er steekt een aardig dankkaartje bij. Dat schreef ze zorgzaam met de hand.
En haar oom, hij mijmert … Over de wereld en ik, stuur ons een handgeschreven briefje en we halen opgelucht adem. En over hoe het nu verder moet met onze reien.