Vroegen jullie zich ooit af wat ik, jullie vertrouwde Maan, doe met zondag? Hoe het zit met die dag, ik heb er altijd al vragen bij.
Alle achting voor de zon, we zijn hemelgenoten. Maar wees een keer billijk, waarde mensheid, de zon is één en al daglicht. De zon is van energie en bedrijvigheid, ze is rusteloos!
En toch kwamen jullie op het malle idee om haar dag te benoemen als rustdag!
Terwijl jullie mij, maan, steevast omschrijven als sluimerend, slaperig.
Ben ik niet vanouds het ultieme symbool van roerloosheid? Mijn dag, mààndag, hoort rustdag te wezen!
Maar op deze zondag blijf ik voor één keer niet bij de pakken zitten, wachtend tot de dag voorbij gaat. Ik ga op stap. Wil weten of jullie alleen maar naar de zon opkijken. Doorheen de stad, op zoek naar plekken waar jullie ook mijn naam eer aandoen.
Ik moet het zonder straatnaam stellen, da’s spijtig. Het naambord ‘Zonnekemeers’ negeer ik dan ook, met iets van binnenpret op weg naar het nabije Walpleintje. ‘Halve Maan’, een brouwerijnaam, daar kan de zon naar fluiten! En verderop, bij Gruuthuse, gunden ze mij lang geleden, bij een restauratie van dat stadspaleis, een prominente plek boven de toegangspoort.
Ietwat lukraak dwaal ik verder doorheen Brugge. Langs de Dijver, helemaal naar de Langestraat. Bij de Molenbrug draagt de gevel van een antiekwinkel een, toegegeven, fraai uithangbord ‘Dag en zonne’. Je kan er moeilijk naast kijken, maar ik doe mijn best.
De Jeruzalemkapel, daar denk ik het mijne van. De zon en ik, braafjes zij aan zij, elk op een schouder van de toren. Moest dat heus? Allicht een idee van die Adornes die dat middeleeuwse gebedshuis bedacht, ’t is hem vergeven.
Maar kom, gezwind op naar de Markt! Want wat dacht je van een schone naam als ‘Huyze Die Maene’? In het hart van deze stad! ‘k Zou wat graag geloven dat het pand er al eeuwen uit ziet zoals vandaag. Maar zijn oudachtige voorkomen kreeg het pas midden vorige eeuw. Maakt weinig uit, drie cartouches op een rij, ‘Dit huis is de maene genaemt‘, nemen alle twijfel weg, de naam is authentiek. Hoewel, alle twijfel? Zoals ze mij op die gevel hebben afgebeeld lijk ik verdacht veel op … de zon. Vertel het haar niet.
Zoals ik ook maar verzwijgen zal dat elders in de stad een paar huizen de naam ‘Zonnekin’ kregen. Eentje in de Hoogstraat en verderop in de Sint-Jorisstraat en de Noordzandstraat. Maar op hun gevels is van een naam geen spoor meer te bekennen. Dus ze tellen niet mee.
Ik laat de zon in het ongewisse, laat haar maar zelfvoldaan wezen met haar rustdag-status, ik hou me voorts gedeisd.
Maar ‘k hou intussen wel nog een verrassing achter de hand. Eentje waar madam zon zal van opkijken. ‘k Had er liefst mee uitgepakt op een maandag, mag dat verbazen? Maar even geduld nog. Tot woensdag, in de vooravond. Zonlief zal niet weten wat haar overkomt wanneer ik gezapig maar zelfverzekerd inschuif tussen haar en Moeder Aarde.
Moeder Aarde zal zich, braaf als ze is, gedwee laten onderdompelen in schemerlicht. Zij noemt zo’n voorval dan ook een ‘aardverduistering‘. Maar, beste zon, doe mij maar ‘zonsverduistering’. Dat zegt meer over de leuke loer die ik jou ga draaien.
Pol, je treedt werkelijk bescheiden in de voetsporen van Gezelle die als thema de natuur had. Voor jou ontsnapt niets aan je oog over Brugge.
Fantastisch.
Gezelle blijft tot nader order een ‘col buiten categorie’, Pascal, maar toch bedankt voor ’t compliment.
De dichter had ons in zijn verhaal ongetwijfeld nog verrast met een handvol zelfverzonnen adjectieven …
De zondag wordt door de VRT onrecht aangedaan, door haar politieke praatgroep rond het middaguur de naam ‘De Zevende Dag’ te geven.
Dat klopt met de visie van het Oude Testament, waar aan het slot van het scheppingsverhaal te lezen staat ‘De zevende dag rustte God, en hij zag dat het goed was’.
Volgens het Nieuwe Testament moet de zondag echter verwijzen naar de Verrijzenis, met het nieuwe leven dat daarmee begint.
Zo bekeken is elke zondag een voorafname op Pasen.
Vandaar ook dat in de kerken het altaar naar het oosten gericht is, waar de zon opkomt.
Da’s een heleboel Bijbelse wijsheid in een keer, Dries.
Net als jij stam ik uit een lagere schooltijd waarin lessen ‘Godsdienst’ nog braaf herderlijk werden ingevuld.
Mijn verbazing over dat verhaal waarin de Schepper rust nodig heeft is me bijgebleven.
Zijn zelfvoldaanheid om zijn schepping, daar had ik pas later vragen bij.
Ook ik las in de lagere schooltijd de boeken ‘Gewijde Geschiedenis’ van de hand van Joris Denaux.
Als iets te mooi is om waar te zijn, is het dikwijls niet waar – zo heb ik sindsdien geleerd…
En daar woorden van ons aller Willem Vermandere tegenover …
‘ ’t Moet niet waar zijn, als ’t maar juist is …’
Volgens de klassieke filosofie moeten we streven naar een symbiose tussen het Ware, het Goede en het Schone.