Mijn broer in Dublin

Dwaalden de voorbije dagen niet een stuk of wat woorden uit een lang vergeten song van Bob Dylan door mijn hoofd, dan had ik jullie dit verhaal nooit voorgelegd. Maar ze wisten van geen wijken en dus zette ik mij toch maar aan het schrijven. Met enige gène, dat komt u straks aan de weet.
’t Begon met een melding die Patrick Keersebilck woensdagmiddag postte op Facebook. De man die ons aller Cactus maakte tot wat het vandaag is, plaatste een foto van een minzaam glimlachende gitarist. En het enige dat Patrick daarbij schreef, ‘woordeloos …’ Onderaan de foto, een naam. Glen Hansard stond er. En ‘1970 – 2026’. Dan weet je het wel.

Het vergde even graven in mijn rommelig muziekgeheugen. Ergens rinkelde vaag een belletje, maar echt vertrouwd klonk het niet. Wie was hij ook weer, die Glen Hansard? In mijn jongensleven kwam zowat elke naam in de muziekwereld mij bekend voor. Vandaag kan muziek mij nog evengoed raken, maar voor de enigszins volwassen versie van de knaap van toen maakt het nog weinig uit wie wat zingt of speelt. En dus vergde het wat zoekwerk om uit te vissen waar de jong overleden muzikant voor stond.
Verbazing was mijn deel. Het klink amper overdreven, te stellen dat hetgeen ik hoorde mij met verstomming sloeg. Waar was ik al die tijd? Een liedjesmaker met gitaar, het archetype waar ik ooit schier onvoorwaardelijk naar opkeek, bouwde zo’n rijkdom aan songs en ik had daar geen weet van!
Met de karakterkop van een bioboer is Glen Hansard de troubadour die de traditie van zijn Ierse achtergrond koestert en tegelijk als singer-songwriter met vaste tred het spoor van grote voorgangers volgt. Wat resulteert in warme melodieën die doorvoelde teksten dragen, maar er op tijd en stond ook een ferme lap op geven. Aanvankelijk met een groep, The Frames, waarna hij een duo vormt met de Tsjechische zangeres Markéta Irglovà. Wanneer ze samen aantreden in de film Once wordt hun song ‘Falling slowly’ uit die prent zowaar bekroond met een Oscar. Jawadde.

Glen en Markéta gaan uiteen en wat volgt is een solocarrière waar je ‘U’ tegen zegt. Zijn repertoire leunt voorzichtig aan bij een Springsteen in een beschouwende stemming, meer dan bij Dylan. Al herinnert hij mij af en toe aan Richard Thompson, ooit één van mijn helden. Man met een visie, ook. In Dublin, zijn thuisstad, kennen ze de Glen die zijn schouders zet onder projecten voor daklozen, om maar iets te noemen. Zo’n vent waarmee ik in Dublin best wel een avondje in een bruine kroeg kan slijten. Of hier bij ons in Brugge, de innemende singer-songwriter stond een paar keer op Brugse podia. Op dat van het Cactusfestival anno 2005 met zijn jonge band The Frames. En later onder eigen naam in de Magdalenazaal.

En drie jaar geleden bracht theatergezelschap De Speling in De Dijk èn de stadsschouwburg de musicalversie van ‘Once’, de film. Uiteraard met de songs van Glen Hansard.
Maar Cactus, Magdalenazaal, Dijk of schouwburg, steevast blonk ondergetekende uit door afwezigheid.
Deze week werd een motorongeval in zijn eigen Dublin de liedjessmid fataal. Glen Hansard zal nooit meer op een Brugs podium staan. En ik schaam me voor elke gemiste kans. Eigen schuld en de daaruit volgende dikke bult. Een jammere leemte in mijn bestaan als bescheiden muziekliefhebber die dan maar troost zoekt in een paar van Glen Hansards platen. En in een overweging van Bob Dylan. In dat lied over een overleden Amerikaans commedian.
Maar hier en nu zingt Dylan over mij. Over mij en Glen Hansard … ‘He was the brother that you never had’ …

Mocht één van mijn lezers ergens een affiche vinden van een concert van Glenn Hansard in de Magdalenazaal, weet dat deze verzamelaar het kleinood met dank zal koesteren.