Auto’s van vroeger, ‘k zal u een keer zeggen wat ik daarvan vind. Dat vroeger de auto’s van vroeger schoner waren dan de auto’s van vroeger van vandaag.
Ik heb het erover met die neef van ons bij wie de goesting om ’s morgens uit zijn bedstee te komen hoofdzakelijk te herleiden is tot zijn collectie oldtimers.
Verwacht je een nuchter oordeel uit de mond van zo’n nostalgische ziel?Ondergetekende, met zijn halve huis vol overjaarse affiches, zou beter moeten weten.
En ’t moment blijkt ook nog fout gekozen, onze kozijn-autoverzamelaar is in de wolken met een zopas verworven aanwinst.
van vroeger schoner waren …
“Kom mee, dan toon ik jullie mijn vondst uit de duizend! Een cabrio, helemaal uit 1992! En bovendien – hou je vast aan je veiligheidsgordel! – dit is een ‘limited edition’! Dat is hier de ‘Roland Garos’-editie en daarvan werd maar een beperkt aantal gebouwd!” Onze neef zijn ogen stralen als koplampen!
Wat volgt is een opsomming van technische wetenswaardigheden waarvan het wetenswaardige mij volkomen ontgaat, maar ik luister gedwee. Thuis hebben ze mij goede manieren geleerd. En terwijl voor mij ongrijpbare begrippen als katalysator, ontstekingssysteem en joint de culasse de revue passeren, dwalen mijn gedachten af naar waar ik die goede manieren meekreeg. Naar ons thuis, het thuis van toen.
Waar ergens diep in de jaren zestig onze allereerste auto in beeld kwam. Een Ford Taunus 12m, dat weet ik nog. Zelfs de nummerplaat, FC831, bleef me bij. Ergens in een kartondoos vermoed ik nog een foto van die kleine pruts, amper in staat om met zijn elleboog schijnbaar nonchalant door het open raampje te leunen.
En al liep ook dat manneke van destijds niet warm voor autotechniek, toch herinnert hij zich tot vandaag een handvol auto’s die hem ooit aan ’t dromen zetten.
Elke week kon hij op de televisie – hadden we die eerder dan onze eerste auto? – de avonturen van Batman mee beleven.
Batman en Robin, roekeloze vechtersbazen in een serie waarin het geëtaleerde acteren al net zo bedenkelijk was als de belachelijke verhaallijnen. Maar dat stond Batmans heldenstatus allerminst in de weg! En hij had een auto, de Batmobiel of zo. Een futuristisch ding met allerlei spitsvondige snufjes waar dit knaapje wel moèst van dromen. Een schoolvriendje had een speelgoed-batmobieltje gekregen. Daar was dit ventje stiekem jaloers om, maar dat liet hij – welopgevoed, zoals gezegd – niet blijken.
kon ermee rijden en … varen!
Met zijn buitenaardse automobiel liet Batman onze jongensharten sneller slaan, dat staat buiten kijf. Maar er was op televisie nòg een auto waar we ’t op de speelplaats over hadden. Eentje van hier bij ons en niet uit het hooghartige Amerika, was het daarom dat wij de auto van Kapitein Zeppos zo mogelijk nog meer koesterden? Voor onze generatie blijft dat zowat het archetype van de droomauto. Iedereen, jongen of meisje van toen, weet wat je bedoelt, ’t was te zot voor woorden.
Want Kapitein Zeppos kon ermee rijden en … varen!
En al was er bij ons nog geen sprake van kleurentelevisie, toch werd Polleke’s fantasie evenzeer ingekleurd door nog een ander feuilleton, ‘The Untouchables’. Eliot Ness, arm der wet die het opnam tegen gangsters in het Chicago van de jaren dertig, nam hem mee in een bestaan vol avontuur. Naast het schijnbaar moeiteloos over en weer schieten waren het vooral de auto’s uit dat tijdperk die hem bijbleven. Auto’s die als zwarte dozen – wat wil je, zwartwit-tv! – met gierende banden door de nachtelijke grootstad laveerden.
Dàt waren pas oldtimers, zie!
Mijn beste neef, waar haal je die geestdrift voor een auto uit de jaren negentig? Dat is uit onze tijd, man!
’t Lijkt pas gisteren dat ie door de straten van onze eigen levensjaren reed! Die trotse karren uit de jaren dertig, dàt zijn de echte oldtimers!
Maar mijn neef schudt het hoofd voor zoveel onbegrip.
“Allez, we gaan een keer een eindje rijden met mijne Peugeot!” …
Het duurt even voor ik me realiseer waarom ons toertje door Sint-Andries mij niet koud laat. Maar dan daagt het mij. Het dashboard! Daar zit het hem, in het dashboard! In de ‘simili leren’ afwerking, de analoge draaiknoppen en wijzerplaten. Naast de uitschuifbare asbak zit een net zo uitschuifbare drukknop als aansteker voor je sigaret! En warempel, er is ook een radio-cassettespeler! Toen dit autootje in de jaren negentig voor ’t eerst op de weg verscheen zat het vol verrassend hypermoderne spullen!
En stel je voor dat het manneke dat zich ooit vergaapte aan de auto van Batman met ons meerijdt? Voor hem is die Peugeot dè absolute droomwagen uit het in een lichtjaren verre toekomst liggende 1992!
Het standpunt vanwaar je kijkt bepaalt wat je ziet!
En bovenal, elk heden is het verleden van morgen. In de garage van ondergetekende staat een auto. Mits wat geduld wordt hij ook ooit een keer oldtimer. Een ouwe kar.
’t Zou schoon zijn, mocht deze oude knar dat nog meemaken!
Wat een fijn verhaal dat me ook terug brengt naar mijn vroege jeugd,
Het meest denk ik aan de ritjes met de Studebaker van een vriend van mijn vader.
De vriend aan het stuur en ik op de schoot van mijn vader op de zetel ernaast.
Geregeld botste ik wel eens met mijn hoofd bij hevig remmen.