Toch een kerk bouwen?

Pictionary, ik heb het in geen jaren meer gespeeld, maar nu hij bij ons op zolder de spellendoos opdiept, is er geen ontkomen aan. Pictionary zouden we spelen! Mijn huisgenote vertelde haar neefje over onze zolder en wat daar allemaal sinds jaar en dag stof vergaart. Haar naar mijn mening schromelijk overdreven omschrijving van dat oord roept bij het manneke het beeld op van het walhalla der verrassingen. Waarop zijn oom zich laat overhalen om er samen op verkenning te gaan. Daar duikt dus dat kartonnen ding op waarop hij, lettergreep per lettergreep, het voor hem volstrekt bizarre woord ‘pictionary’ spelt. En zo komt de schier brocante doos na al die tijd nog een keer naar beneden.

Kaartjes met allerlei tekenopdrachten, weet je nog? Iemand tekent iets en anderen raden wàt. Een kangoeroe, een tube tandpasta, een reuzenrad. ‘k Was vergeten hoe geestig ik dat vond.
Maar na een paar rondjes komt onze jonge medespeler op een briljant idee. We tekenen dingen die we zelf verzinnen. Dingen die niet ècht bestaan! En daar gaan we weer.
Hij tekent Elsa, het figuurtje uit Frozen en zij de kerstman. Ik teken iets en onze jonge gast roept “Een unicorn!” Leg ik uit dat we dat gewoon een eenhoorn noemen, kijkt hij mij aan met een blik van “Ocharme, nonkel is niet meer mee met zijn tijd!”. Woordenschat gaat zijn gang door de dagen, nonkel kan maar beter berusten.

Maar dan, mijn moment van glorie! Ik neem een blaadje, mijn potlood. Leg het potlood naast het lege papier. Ze kijken mij aan. “Nou, teken je nog iets, nonkel?” Ik zwijg. Even. En zeg dan … “Een luchtkasteel! Hier staat een luchtkasteel en dus is mijn blad leeg, want een luchtkasteel kàn je niet tekenen!”
“Flauw!”, meent mijn wederhelft. Maar neef is een andere mening toegedaan. Beoordeelt mijn vondst als hoogst origineel! Oef, wij mannen, we verstaan mekaar.

’s Avonds, neefje hoeft nog even niet naar bed, het nieuws op tv sluit af met een toemaatje. Er is iets bijzonders gaande in Herkenrode, in de Limburg. Ze herbouwen er een kloosterkerk die twee eeuwen geleden afbrandde.
Zo’n monument kreeg destijds vorm door de inzet van gedreven vaklui. Dat is vandaag niet anders, maar dit keer gaan ze aan de slag met cortenstaal. Een immense constructie van stalen laswerk, je kijkt ernaar op en je kijkt er doorheen. Magisch!

En ondergetekende gaat aan ’t fantaseren. Wat daar in Limburg doorgaat, roept een verre herinnering op. ’t Was Andries Van den Abeele, gerenommeerd dwarsligger als het over ons stedelijk erfgoed gaat, die ooit met het plan kwam aanzetten.

Het plan om op de Burg de Sint-Donaaskerk te herbouwen. Je weet wel, het gebedshuis dat ooit op dat plein met zijn omvang ons stadhuis overklaste.
De romaanse kerk waar Karel de Goede werd vermoord, groeide later uit tot een gotische kathedraal. Maar werd in het tumult van de Franse revolutie gesloopt. Alles werd openbaar verkocht, elke steen, elke balk, elke tegel.
Andries wou dat bouwwerk heroprichten. Steen voor steen, stel je voor. Niemand volgde hem in dat voorstel. Maar bij wat ik zopas zag op tv daagt het weer op in mijn herinnering. Andries, luister man, dat idee van jou sloeg dan misschien nergens op, maar ièts is wel mogelijk.
We laten Sint-Donaas herrijzen. Maar in cortenstaal, dit keer. Stel je voor, het overweldigende bouwsel zou de bomen die er staan moeiteloos onderdak bieden. Nou ja, onderdak, ’t zou er wel binnen regenen maar bomen malen daar niet om.
De Burg van weleer, zou het plein niet opgelucht herademen?
Vertel ik mijn huisgenote over mijn stoutmoedig voornemen, kijkt ze mij meewarig aan.

Maar neefje luistert stil. Waarover ik het heb ontgaat hem maar maakt hem nieuwsgierig. “Morgen gaan we er heen”, beloof ik, “Morgen toon ik jou wat het worden zal. Maar nu naar bed, jongeman!”
’s Nachts droom ik van een kerk op de Burg. Iets als een luchtkasteel, maar dan eentje dat je wèl kan zien … een luchtkerk!
Er was dat andere voornemen waar men een tijd over nadacht, om een gloednieuwe parochiekerk te bouwen in Sint-Michiels. Dat idee werd dan wel recent weer opgeborgen, maar wat te denken van een heel  nieuw soort gebedshuis op de Burg? Een kerk waar ze vrij spel krijgen, de wind, de zon, de regen. En de mens. De schepping, kortom, zoals de Maker ze bedoelde. Ik wed, als hij bestaat zal hij mij goedkeurend toeknikken.
“Graag gedaan, Schepper!“