Weer muziek in De Werf(straat)

Brugge is mor een schorte groat en toch … Toch vertelt in dit stadje elke buurt zijn hoogst eigen verhaal. Wie Brugge doorkruist staat er amper bij stil en dat hoeft ook niet. Maar eenmaal je daar oog voor hebt, kan je er niet om heen.
Neem nu West-Brugge. Twee hoofdstraten, maar wat een verschil in ambiance. Er is de warrige drukte van de multiculti Smedenstraat met winkels, barbierszaken en eethuizen. En verderop de weliswaar hemelsbrede maar toch altijd wat ingedommelde Boeveriestraat, zonder ook maar één handelspand. Of verderop, bij de molens, ’t Gezellekwartier. De haast Hollands aandoende voortuintjeswijk en haar contrast met het volkse van de Carmerstraat en de Verloren Hoek.
Om van ’t Stubbekwartier en zijn buurwijk Kristus Koning nog te zwijgen. Allebei rond 1900 ontworpen aan weerszijden van de Scheepsdalelaan, in de aanloop naar het project Brugge-Zeehaven. Enerzijds Kristus Koning, deftige, residentiële stadswijk voor lieden met centen. En het veel soberder Stubbekwartier als behuizing voor ambachtslui en ambtenaren. Twee wijken, twee werelden.

Brugge is, kortom, een lappendeken. Maar wel een deken waar in de loop der tijden nu en dan een volkomen contrasterend stuk stof werd tussen genaaid.
Een flagrant voorbeeld? Ooit werd een eeuwenoude en ongetwijfeld pittoreske wijk uit het stadsweefsel gescheurd, de Brusselse allure van de stadsschouwburg kwam in de plaats. Of, van veel recenter datum, het Rijksarchief dat zich als vreemde eend in de bijt kwam nestelen bij de Coupure. Al integreerde dat gebouw zich verbazend vlot midden de bouwsels eromheen.
Let wel, het inpassen van zo’n indringer kan ook discreter. Laten we terugkeren naar ’t Stubbekwartier. Die buurt herinnert zich van lang geleden de komst van De Werf, podiumhuis dat in de buurt wellicht wat vragen opriep, maar al bij al verliep die inplanting vrij rimpelloos.
Al stond, jaren eerder, de wieg van De Werf niet in ’t Stubbekwartier maar in de Beenhouwersstraat.

In het jaar 1973 werd daar in het pand met het huisnummer 19 het vestzaktheatertje ‘Theater19‘ geopend. Maar al een paar seizoenen later werd Theater19 aan de deur gezet, zo gaat dat als de eigenaar zelf zijn huis wil benutten. Na wat omzwerving kon het bescheiden toneelproject landen in een verlaten weverij in ‘t Stubbekwartier. Daar kwam nogal wat markant volk op het podium, soms ook beginnende namen.
In 1986 – veertig jaar geleden – werd in de Werfstraat ten huize Theater19 door roerganger Rik Bevernage en kompanen vzw De Werf uit de grond gestampt. Wat volgde, daar in ’t Stubbekwartier, was een wervelwind. Met spraakmakende podiumkunst. Toneel en concerten, veelal jazz met vaak internationale allure. Al kwam ook liedjesmaker Bram Vermeulen er een live-plaat opnemen.

Tot een jaar of acht geleden De Werf fusioneerde met het Oostendse Vrijstaat O en zichzelf omdoopte tot Kunstencentrum Kaap. Het pand in de Werfstraat leek te gaan sluimeren. Voor het alom gerenommeerde De Werf Records bleef het een vaste stek voor repetities en opnamen, maar had de concertganger daar boodschap aan? Niet, dus. De Werf en zijn reputatie leek iets van ’t verleden.
Tot onlangs. Want sinds een paar weken ontwaar je her en der in Brugge de affiche met de beloftevolle slogan ‘Er klinkt weer muziek in de Werf’.

En warempel, vorige week kon het publiek daar voor het eerst na jaren weer terecht voor … ja, hoor, muziek. Cultuurhuis De Werf was destijds dan wel een indringer in de wijk, toch deed de komst ervan in het

Stubbekwartier amper stof opwaaien. De invloed op de muziekwereld, tot ver buiten Brugge, des te meer. Jongens en meiskes van Kaap, laat De Werf zich daar maar opnieuw op toeleggen.
Ook al is het podium daar mor een schorte groat.