Laatst bedacht ik een lovenswaardig plan. ’t Was bij de aanvang van het jaar dat we momenteel doormaken, ik beloofde mezelf elke week een zwembeurt. Maar je weet hoe dat gaat, voornemens blijven veelal wat ze van meet af aan zijn, gewoon voornemens. Want inmiddels is ’t hoogzomer en merkt degene met wie ik dit huis deel droogjes op dat amper drie straten hier vandaan een voortreffelijk zwembad nog altijd op mijn eerste passage wacht.
in zich, toch? Iets ongenaakbaar.
En nu wij ons door de warmste dagen van ons aardse bestaan zweten, zegt ze, wordt er ook in de Langerei gezwommen. Wie weet, laat deze jongen zich overhalen, hij is de koppigste niet. Al is het er vorige zomer, de Coupure was de stedelijke zwemplek, ook nooit van gekomen.
En nochtans, er is in deze stad nóg een schilderachtig zwemwater waar ondergetekende al heel lang van droomt. Alleen de flauwste grapjas noemt het een natte droom, maar zeg nu zelf, zwemmen in ’t Minnewater, dà t zou pas wat zijn.
Al meent mijn wederhelft dat we die waterplas maar beter onberoerd laten. Die plek draagt iets van sereniteit in zich, toch? Iets ongenaakbaar.
Maar neen, weerleg ik haar overweging, dat Minnewater van ons kan tegen een stootje.
Vorig jaar, bij de jaarwende, die schaatspiste boven het watervlak!
Als dat zwijgzame water zo’n kabaal duldt, dan toch ook wel enig zomers zwemplezier?
En er is meer!
Wacht, ik haal een fotoalbum van jaren geleden. Kijk eens wie hier trots paradeert in een kajak! En da’s midden het Minnewater!
Dat zat zo. De Brugse reien zijn vanouds het werkterrein van de bootjesmannen. Niemand anders mag bootgewijs op de reitjes varen, het water tolereert alleen het transport van toeristen. De stadskas, die vaart er wel bij. Woordspeling, hé.
Maar in de tijd toen de vissen nog spraken, mocht je elk jaar op één voorjaarse zondagochtend met kajak of kano op de reien. Je ging te water aan de jachthaven bij de ‘hoge brug’ net buiten de stad en van daar roeide je in de kortste keren onder de Poertorenbrug door, het idyllische Minnewater op.
Hoe je van daar op de reie kwam? Dat vergde bij ’t Sashuis even ‘klunen’, zoals ze dat in roeierstermen noemen, het overdragen van kajaks. En van daar langs Dijver, Rozenhoedkaai, Sint-Annarei en roei maar door. Memorabele ochtenden waren het, maar de voorbije jaren bleef het rond dat ‘reieroeien’ verbazend stil. Gesneuveld in de vermaledijde coviddagen?
Sindsdien zijn wellicht nooit meer bootjes gespot op het Minnewater?
Hola, even bijsturen! Je herinnert je van twee zomers geleden, aan de voet van de Poertorenbrug, een troep hoogst markante sloepen die daar zusterlijk schouder aan schouder lagen schoon te zijn.
‘Grains of paradise’ was een gesmaakte blikvanger van Triënnale 2024. Prauwen vol met bloeiende kruidenplanten en specerijen, de Zuid-Afrikaanse Sumayya Valy verwees ermee naar de laatmiddeleeuwse wereldhandel in Brugge.
Er werd altijd al gevaren op het Minnewater, hoor. Hier is nog een postkaart van ’t begin van vorige eeuw. Die preutse praalboot was het pronkstuk van ‘Die Roya’, een stichting met het koesteren van een pril Brugs toerisme als roeping. Vanop dat vaartuig liet een muziekensemble soms charmante deuntjes over het water uitwaaien.
In nog veel vroeger dagen gaf men ’t Minnewater ook een louter zakelijke invulling. Alle vrachtvervoer vanuit het achterland naar en dwars door Brugge passeerde er.
Ergens in een magazijn van Groeninge bewaren ze een schilderijtje, niemand weet wie het destijds heeft gekonterfeit. Daarop zie je een roeibootje maar ook, midden de
Poertorenbrug, een ophaaldeel waarlangs de ‘bargeboot’ het Minnewater binnen vaart. De ‘barge‘ was veruit de meest luxueuze manier om van Gent naar Brugge te komen.
En een mens leert altijd bij. Ik weet nog dat ik op een rommelmarkt een oude strip kocht, ‘Les mystères de Bruges’. Op een plaatje in dat album varen de protagonisten van het verhaal over het Minnewater en dat vond ik ver gezocht, maar ik had het mis. ’t Was daar altijd een komen en gaan van vaartuigen.
Weet je wat, ik ga langs bij onze schepen van Sport. Het Minnewater was vanouds een gastvrije plek en kijkt er ongetwijfeld naar uit om volgende zomer wat jolijt te verwelkomen. Zwemmers, kom en volg mij!
Wat vind je van mijn voorstel, vraag ik mijn huisgenote. Haar blik is haar antwoord. Zou deze knaap hier aan mijn zij, zie ik haar denken, niet eerst een keer gaan zien of ie na al die tijd zelf nog wel treffelijk zwemmen kan?
Konterfeiten is voor mij een nieuw woord dat ik graag aan mijn vocabularium toevoeg.
Meta heeft mij vlug duidelijk gemaakt dat het woord uit het Middelnederlands komt, van het Franse contrefaire = namaken.
Mooi artikel! Sinds de coronaperiode maak ik bijna dagelijks wandelingen door de wondermooie parel die Brugge is. Tijdens die wandelingen neem ik weerfoto’s, die ik regelmatig deel via de media.
Ik heb na corona trouwens nog bootjes gespot op het Minnewater. Een van mijn foto’s, genomen op 8 oktober 2023, haalde zelfs het weerbericht in Het Nieuwsblad de volgende dag. Ik heb deze foto via uw e-mailadres doorgestuurd.
Met vriendelijke Brugse groeten,
Lieven Massez
Amateur weerfotograaf
Lieven, jouw Brugse fotoreeksen zijn mij uiteraard bekend.
De foto die je mij doorstuurde is evenwel nieuw voor mij. Jammer dat ik ‘m hier niet kan weergeven.
Hij toont onmiskenbaar twee mensen in een roeibootje nabij de Poertoren.
In de rol van pretbederver voel ik mij allerminst lekker, maar ‘k wil toch opmerken dat het tafereel zich afspeelt aan de ‘buiten-stad-kant’ van de Poertorenbrug.
En dus, helaas, niet op het Minnewater.
Maar ga vooral door met het vastleggen van jouw en ons ochtendlijke Brugge!
Ere aan wie ere toekomt. Dat er vandaag in de reien kan worden gezwommen, is een verdienste van burgemeester Van Maele. Voor diens aantreden waren de reien sinds mensenheugenis “stinkpoelen”. Dit verhelpen werd toevertrouwd aan een equipe ingenieurs, die op vier punten soelaas brachten. De reien werden gebaggerd en het vervuild slib op de bodem werd vervangen door zuiver zand. De meeste rioleringen van de binnenstad werden heraangelegd en mondden dus niet meer uit in de reien. Verder werden de reien afgesloten voor vervuild water afkomstig uit Noord-Frankrijk. In de plaats werd vers grondwater aangevoerd, via een pijpleiding vanuit een vijver in Sint Michiels.
In de hondsdagen van extreme hitte die we thans beleven, past het de herinnering voor de geest te roepen, van toen niet alleen zwemmen in de reien uitgesloten was, maar ook gewoon wonen aan deze waterlopen.