Van ‘Lastige Bruggeling’ tot … brave ‘EXit’ ?

’t Is van heel lang geleden. Niet van toen de dieren nog spraken, we gaan niet overdrijven, maar in Torhout ging wel nog elk jaar een zomers muziekfestival door. Op een keer stond daar Tom Robinson op het podium, een inmiddels wat vergeten maar toen bekende en redelijk militante Brit. Van één van zijn songs herinner ik mij de rake quote “It’s there in the paper, it must be the truth!”. Burgerlijke goedgelovigheid, in één snedige zin gevat. Dat weet ik nog, want we waren erbij, die keer op de weide van Rock Torhout. ‘Het staat in mijn gazet, ’t moèt wel waar zijn!’, zoiets.
Kranten verschenen in die verre dagen alleen op papier. Niemand las het nieuws op zijn IPad. Dat de IPad nog niet bestond was daar niet vreemd aan. IPhone, laptop, internet, ’t moest allemaal nog verzonnen worden.
Maar papieren dagbladen waren er dus wel al, die zijn nóg ouder dan Rock Torhout. Ze zijn zelfs, en dat wil wat zeggen, ouder dan ondergetekende.  Die herinnert zich Het Volk, ’t gazetje dat de facteur bij ons aan huis bracht. Een gehoorzaam katholiek blad, meneer pastoor gaf ongetwijfeld zijn zegen over het abonnement dat we erop hadden. Het klein grut dat we waren keek vooral uit naar ’t Kapoentje, een wekelijks stripkrantje dat erbij hoorde, en in de zomer naar de Tour-fratsen van Thomas Pips. Braaf dagblad, brave humor.

Een eigenzinnig blad vereist een eigenzinnige affiche

Leest en verspreidt de Roode Vaan, dagblad der Communistische Partij van België!”, tussen oude papieren vond ik laatst nog een vergeeld, vooroorlogs pamflet. Dat het hier ooit bleef rondslingeren, mijn voorbeeldige vader zaliger had ongetwijfeld meewarig het hoofd geschud. Zoals hij deed bij de aanblik van de Lastige Bruggeling, stadskrant die ik als puber leerde kennen.  Niks communistisch maar wel lekker tegendraads. Onlangs vertelde ik hier al een keer hoe we in onze schooltijd dat stoute blaadje helemaal ’t einde vonden. Het eigengereide ding bleef niet bestaan, versmoord in de veranderende tijdsgeest van de jaren tachtig. Al overleefden de jonge gasten die het blad vol schreven die tijden wel, de meesten kwamen nog behoorlijk terecht ook.
Zoals de Lastige Bruggeling, zo vullen ze geen blad meer. ‘t Zou ook amper nog opvallen. De stoutmoedige pennenridders van toen waren softies in vergelijking met al het grove dat je vandaag leest op je pc. Weinig is minder sociaal dan onze sociale media.
Speelden in de loop der jaren nog Brugse tijdschriften mee in de marge? Welja, grijzende

De Uitkrant kondigt in 2002 affiche-gewijs zijn digitale ‘wedergeboorte’ aan …
En een promo-affiche uit 2010 van Bruges Inside Out.
Exit op affiche, bij het verschijnen van nummer 100 en bij een verjaardagsfeestje …

Bruggelingen herinneren zich ‘Kan’t? Magazine’ of de ‘Uitkrant’. En je mag van jongere leeftijd zijn om je ‘Bruges Inside Out’ of zijn opvolger ‘BLVRD magazine’ voor de geest te halen. Zien wij nog eentje over ’t hoofd? O ja, stadskrantje ‘De Commeere‘.

Maar tegen de standvastigheid van EXit, maandblad vol nuttigs over al wat in Brugge pretendeert cultuur te zijn, daar kan weinig tegen optornen. De eerste EXit, in januari 1995 goed voor één enkel gevouwen blad, was de aanzet tot intussen meer dan driehonderd nummers, elke maand goed voor ruim dertig pagina’s. Hoe noem je zoiets, een vaste waarde?
En ja, soms hoor je wel een keer de verzuchting dat het er allemaal zo braaf in staat. Toch vaag heimwee naar de Lastige?  Toegegeven, op venijnige schrijfsels zal je EXit niet betrappen. Maar informatief is het blad wel.
Zo hebben ze ’t deze maand over een blog van een afficheverzamelaar. Niet van belang, zo’n fait divers? Geachte lezer, ’t  staat in den EXit, dus het hééft belang! En twijfelt u aan wat ze erover schrijven, remember de wijsheid van de liedjeszanger … It’s there in the paper, it must be the truth!

This entry was posted in Het Brugge van nu, Het Brugge van toen, Over affiches verzamelen, Van boeken en schrijven. Bookmark the permalink.

6 Responses to Van ‘Lastige Bruggeling’ tot … brave ‘EXit’ ?

  1. Johny RECOUR says:

    Al de aangehaalde uitkranten, exits en andere zijn allemaal nakomelingen van het
    evenementenblaadje dat Raf Dusauchoit, toenmalig directeur Dienst voor Toerisme
    al 50 jaar geleden liet verspreiden via de balie en postgegadigden. De titel op zich was een vondst : NB en dat stond niet alleen voor NOTA BENE maar evenzeer voor NIEUWS (uit) BRUGGE, NOUVELLES (de) BRUGES, NEWS (from) BRUGES, NEUES (von) BRUEGGE, NOTICIAS (de) BRUJAS, NOTIZIE (da)BRUGES, NOVOSTI (iz) BRYUGGE.
    Dat werd uiteraard te amateuristisch beschouwd en moest vervangen worden door iets
    degelijker, met veel vallen en soms opstaan sinds de jaren 1970.

    • Dries+Simoens says:

      Niet te verwarren met het “Journal de Bruges”: een Franstalig liberaal dagblad, dat breder ging dan alleen Brugge. Het hield het rond 1950 voor bekeken. De uitgeverij en drukkerij waren gevestigd aan de Groenerei, waar zich thans een appartementsgebouw bevindt (huisnummer 7).

      • Dries+Simoens says:

        Wat enigszins in de richting ging van kritische journalistiek was het weekblad “Peper en Zout” (is gestart in januari 1868, maar heeft het einde van 1868 zelfs niet gehaald). Het was een onpartijdig blad, met als initiatiefnemer een Vlaamsgezinde auteur (Frans Van den Berghe) en met als missie het samenbrengen van de Vlaamse Broederbond en de ontluikende arbeidersbeweging.

  2. Daan V. says:

    Al kan je Brugge moeilijk als de navel van onze planeet omschrijven, toch valt het mij bij het doornemen van Exit telkens op dat deze uit zijn voegen gegroeide provinciestad echt wel veel op zijn cultuuragenda heeft. En ja, soms blijken dat wèl boeiende initiatieven. Blijven we tè bescheiden?
    Mag het verbazen hoe de ‘grote steden’ met aandacht gaan lopen, terwijl Brugge zich met de marge moet tevreden stellen?
    Brugge pakt uit met de plannen voor zijn nieuwe Groeninge-vleugel … de nationale pers kijkt vrolijk de andere kant op. Allen naar Antwerpen, want bij de restauratie van het KMSKA hebben ze daar ergens een nieuw binnenmuurtje gemetseld!

  3. Roland Rotsaert says:

    Ik herinner mij, misschien ten onrechte, de LB als iets uit de tijd toen er nog leven zat in Brugge. Nu lijkt alles vastgelopen in eindeloos gepalaver (hoever staat het nu met de Stadsvaart?) en de kranten zijn een samenraapsel van persmededelingen. Ondanks openbaarheid van bestuur en talloze websites moet je moeizaam op zoek gaan naar achtergrondinformatie over iets wat je aanbelangt…
    Wie zou de auteursrechten van LB in zijn bezit hebben? Dit tijdschrift (evenals voorganger NB en opvolger Kan’t) verdient het gedigitaliseerd te worden, want degenen die het nog gekend hebben worden schaars. Als de Bruggelingen moeten wachten tot 70 jaar nadat de laatste medewerker dood is, zal het waarschijnlijk geen zin meer hebben.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *